Mon frère est Kenric

Het voorbije weekend was er eentje gevuld met positieve spanning voor maandagochtend. Een ongeziene gebeurtenis vermits school meestal een moetje en geen magje is voor de 8-jarige vroegrijpe puber in ons huis. Maar dit weekend was het anders, want maandag zou hij zijn allereerste Franse les gaan krijgen. Iets waar hij om een voor ons onbegrijpelijke reden al het hele voorgaande schooljaar naar uitkeek.

En zowaar, de kennismaking met het Frans tijdens de les op maandag ontnam hem zijn motivatie niet maar wakkerde de glinstering in zijn ogen alleen maar aan. “Moi, je suis Kayden. Et toi?” was de begroeting na schooltijd en thuis aangekomen vloog de boekentas niet met een grote boog in de hoek zoals anders maar werd er meteen gezocht naar het boek en bijhorend schrift van de Franse les.

Hoewel de school huiswerkarm is stond hij er toch op om meteen aan de slag te gaan op bladzijde 10. Deze pagina was gewijd aan familieleden en hun benamingen, ma mère, mon père, enzovoort. Verschillende invuloefeningen om de begrippen onder de knie te krijgen werden aangepakt tot die onvermijdelijke “Mon frère est…”

Een hapering in het enthousiasme, een diepe zucht en een zachte “mama?” volgden elkaar op. En na enkele extra minuten stilte de vraag: “Heb ik nu eigenlijk nog wel een broer?” Een goeie vraag waarop elke vezel in mijn lichaam reageert en die altijd aanwezige pijn in mijn borstkas nog wat toeneemt. Waarop ik zonder verder nadenken antwoord “tuurlijk wel, Kenric zal altijd jouw broer zijn” maar waarvan ik me op hetzelfde moment realiseer dat ik die vraag ook aan mezelf stel soms.

Want bij elke nieuwe ontmoeting brengt de vraag “Hoe oud zijn jouw kinderen?” me in een interne tweestrijd. Kies ik voor openheid en eerlijkheid? Of kies ik voor de optie van een ongedwongen conversatie? Tot op heden heb ik de twee nog niet weten te combineren…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *