Happy Kenric day

Vandaag ontvingen we per post een mooie gepersonaliseerde kaart die ons uitnodigde om voor de verjaardag van onze spruit met korting te gaan shoppen voor een coole outfit voor het feestje. Een uitnodiging waar ik zeer graag op in zou gaan, ware het niet dat een ‘Happy Kenric day’ nu net buiten bereik ligt… Maar het kaartje past wel in september, want deze maand is tot nu toe de meest confronterende voor ons gezin sinds de dag dat die vierde stoel aan de tafel onverbiddelijk leeg is. Hoewel er zelden een minuut voorbij gaat dat hij niet in onze gedachten is, lijkt deze maand haar uiterste best te doen om ons zeer actief te herinneren aan wat had kunnen zijn.

Eén september sloeg ons meteen met de vlakke hand in het gezicht. Op die dag zou ons leven als ouder van een kind dat kanker overwon beginnen. Het laatste chemo traject stond volledig uitgetekend op onze kalender en eind augustus stond kuur 17 zeer uitdrukkelijk gemarkeerd als ‘allerlaatste’. Met daarop volgend op één september de heuglijke dag dat beide broers voor de allereerste keer samen naar school zouden gaan. Een droom voor ieder van hun, al erg lang… voor de oudste omdat hij dan eindelijk een echte grote broer kon zijn die zijn kleine broer zou beschermen… voor de jongste omdat hij dan eindelijk samen met grote broer huiswerk kon gaan maken aan het eind van de dag…

Het werd een kaakslag van formaat die ons verraste en dwong om tijd te nemen, die golf van verdriet opnieuw toe te laten, enkele stappen achteruit te zetten en de overblijvende krachten te zoeken zodat die weer gebundeld konden worden.

Maar al snel erna volgende veertien september, dat ons trakteerde op facebook herinneringen die ons terugslingerden naar die zware ingreep in Parijs die genoeg had moeten zijn. Die het monster weg had moeten halen en vooral houden. Maar die het helaas maar voor 6 maanden kon vertragen vooraleer het opnieuw aan zijn opmars begon. Een ingreep die gevolgd werd door 2 loodzware weken waarin we als ouders soms moesten strijden om ons eigen kind te wassen, voldoende pijnstilling voor hem te regelen of zelfs aanwezig te blijven ’s nachts. Twee weken die ons bij thuiskomst de grootste doos pralines deed bestellen voor de afdeling oncologie in het UZ Leuven en ons leerde dat de zorg hier toch echt wel van een hoger, kindvriendelijker niveau is…

En nu zitten we in die week waarin we proberen niet vooruit te kijken. Want ook het einde van september, dat de voorgaande jaren altijd een feestweek opleverde tussen de verjaardag van papa op de 23ste en de verjaardag van Kenric op de 30ste zal dit jaar de nodige uitdaging bieden. Er is geen feestelijke stemming, enkel het gemis van onze kleine muzikant die nu al lang zijn jaarlijkse ‘Kaatjes’ verjaardagstaart zou moeten besteld hebben, de wetenschap dat het echt stopt bij 5 en een eeuwigdurend ‘wat als’-gevoel.

Een rouwende lotgenoot zei me ooit ‘elke dag die voorbij gaat is er weer eentje die me korter bij haar brengt’… zo vinden we in elke dag die voorbij gaat toch nog een kleine troost, in september zullen we het daarmee moeten doen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *