Waarom…. meneer de begrafenisondernemer?

Donderdagochtend, 21 februari 2019, 6u45, het moment dat het onvermijdelijke gebeurde. Het moment dat ik wakker werd met het geluid van de zuurstofmachine die langs ons dubbel bed in de woonkamer stond te ronken. Alleen maar dat geluid, het geluid dat er tot dan toe bij was geweest, dat van de gejaagde ademhaling van onze zoon aan het einde van zijn krachten was er niet meer bij. Een onwerkelijk moment waarop ik 3 keer opnieuw ging voelen of het echt was, besefte hoe het zat, naar de telefoon liep en toch weer terugging omdat ik me zeker wel vergist zou hebben.

We wisten het al een tijdje, dat we een deel van ons hart zouden moeten afstaan, maar hoewel ons hoofd het begreep vertelde ons hart dat het gewoonweg echt niet waar kon zijn. Hoe we ook probeerden om ons voor te bereiden op dat moment, het had geen zin, want de realiteit veegde ons onderuit als nooit voorheen en liet enkel een lege schaduw van onszelf achter.

We wisten dat het hard ging zijn en daarom raapten we 3 weken voordien al onze moed bij elkaar en brachten we een bezoek aan jou, de gerenomeerde lokale begrafenisondernemer. We planden nog nooit eerder een begrafenis en hoopten de richtlijnen te krijgen die ons doorheen dit ongewenste traject zou leiden. Maar dat bleek niet het geval. Na een 5 minuten durend gesprek stuurde je ons naar huis met de opdracht om te bellen als het zover was. Dan zou jij voor alles zorgen en moesten we ons over niets druk maken. Ongeduldig om weg te zijn op die confronterende plek en vertrouwend op de eerbaarheid van zo’n maatschappelijk belangrijk ondernemer staken we onze drang naar controle weg en focusten we weer al onze aandacht op wat echt belangrijk was.

Aangekomen op het cruciale moment, verdwaasd starend naar onze ergste nachtmerrie, vielen we terug op die woorden en schakelden we jouw hulp in. Je kwam naar ons huis met een bundeltje papieren die je minutieus invulde. Je vertelde ons dat als geluk bij een ongeluk de kist net de dag voordien was toegekomen en je vroeg ons naar onze wensen. Dat waren er niet veel, al onze wensen van de voorbije jaren waren net voorgoed van de tafel geveegd, maar er was toch iets wat voor mij op dat moment belangrijk was. Ik wilde onze zoon zo lang mogelijk thuis houden om in alle rust afscheid te nemen en ik wilde niet dat hij een nacht in een koelcel zou moeten doorbrengen vooraleer hij naar het crematorium ging. Die wens had ik je in ons 5 minuten gesprek al meegedeeld en dat bleek toen geen probleem.

Op die donderdag 21 februari bleek dat toch een probleem want al tijdens het invullen van de documenten zuchtte en pufte je over het feit dat het toch wel heel erg warm was in onze woonkamer. Wat later in de conversatie resulteerde dit in de conclusie dat Kenric niet langer dan die avond thuis kon blijven. Uiteraard deed je dat voor ons, want de beelden die we zouden moeten aanschouwen als hij zo lang in een warme ruimte bleef, zouden onuitwisbare sporen nalaten. Om 16u moest je hem ophalen, dat was in ons eigen belang. Op mijn vraag of we onze woonkamer niet konden afkoelen knikte je afkeurend. Nee het proces ging te snel, dat zou niet veel helpen.

En net als tijdens die honderden hospitaalbezoeken, prikjes, narcoses, sondes, … in de voorbije jaren maakte ik opnieuw van een stukje van mijn hart een steen en gaf toe. Om 15u30, je was ook nog wat vroeger, legden mijn man en ik het lichaam van onze superheld in de houten kist, samen met zijn tut en knuffeldoek, draaiden de schroeven bovenop dicht en hielpen de kist inladen in de wagen. Niemand sprak nog over de optie om hem die avond of ochtend nadien nog te zien en wij, in onze verdoofde waas, vergaten het je ook nog te vragen.

Lange tijd bleef ik in de overtuiging dat dit de enige manier was waarop het kon gaan. Tot ik een concurent-collega van je ontmoette die mijn verhaal hoorde en verontwaardigd riep ‘Maar mevrouw, jouw zoon had nog zonder probleem tot maandag bij jullie kunnen blijven, hoe is het mogelijk dat iemand in ons vak je dwingt zo snel afscheid te nemen?’ Die concullega van jou nam de tijd om me in te wijden in alle mogelijkheden die we zouden gehad hebben om het afscheid van onze zoon draaglijker, rustiger en serener te laten verlopen. Mogelijkheden die jij ons niet geboden hebt. Tijdens het 2 uur durende gesprek met deze man pinkten zowel hij als ik een traan weg bij het tragische afscheid dat zoveel menselijker had kunnen zijn, want zoals hij terecht opmerkte, als begrafenisondernemer moet het van de eerste keer juist zijn, herkansingen zijn er niet.

Sinds die dag vraag ik het me af… waarom meneer de begrafenisondernemer? Was het zodat je toch een overnachting kon aanrekenen? Was het omdat we geen koffietafel wilden doen? Was het omdat we zelf de urne kochten? Was het omdat er nog wachtenden in de rij stonden? Tot op heden wacht ik op het antwoord… ik hoor het graag van je.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *