5 jaar geleden namen we afscheid van ‘normaal’

Exact vijf jaar is het vandaag geleden, maar daar trok mijn hoofd zich vandaag echt niets van aan. Elk onbewaakt moment van vandaag werd gevuld met een golf van flashbacks aan die dag, die dag toen alles veranderde. Hoe ik ook mijn best doe, er zijn te veel beelden die mijn netvlies passeren…

 Kenric slapend in zijn autostoel terwijl we over de snelweg raasden richting Leuven. Niemand zei iets, gedachten gingen alle kanten op en paniek reed in stilte met ons mee.

 Kenric huilend, krijsend op de behandeltafel op spoed, omringd door 6 verpleegkundigen, artsen & assistenten die probeerden het infuus aan te prikken en ikzelf langs hem, tegen alle instincten in de opdracht opvolgend om hem onder te houden. Zonder infuus geen scan, zonder scan geen behandeling…

 Kenric uitgeput, slapend in zijn buggy, nog steeds in het kleine kamertje op spoed. Serge en ik zittend langs hem, starend naar de professor die teruggekeerd was van zijn rit naar huis, de spoedarts en 3 assistent artsen, allemaal op dat kleine kamertje, amper iets horend van wat die lieve man ons vertelde.

 De verpleegster die me 5 minuten later tegenhield op weg naar toilet met de vraag of het wel ok ging met ons na dat nieuws dat blijkbaar al doorgesijpeld was naar elke zorgkundige op spoed.

 De trappenhal van het UZ Leuven die ik steeds hoger klom om toch maar bereik te krijgen zodat ik moeke kon vertellen dat we nog niet veel wisten maar alleen dat het heel erg slecht zou zijn.

 Het kleine kamertje op het 4de verdiep, kinder-oncologie, waar ik non-stop staarde naar de ademhaling van ons kleine mannetje. De ademhaling die elke minuut stil viel en maar niet opnieuw leek op te starten.

 De verpleegster die ons om 6u ’s ochtends naar het operatiekwartier begeleidde na de ergste nacht (tot dan toe) uit ons leven. Kenric amper ademend, ik doodsbang over wat er zou komen.

 

Het beeld van onze 2-jarige, met een buisje in zijn keel, die net wakker van de narcose in volle paniek hysterisch weende, zonder één enkel geluid te maken. Het besef voor altijd dat stilte erger kan zijn dan gegil.

 De oncologe die een stoel bijschoof, terwijl 3 assistenten op beschaafde afstand wachtten, en ons vertelde dat we te maken hadden met embryonale rhabdomyosarcoom, een zeldzame maar gekende kanker van de spieren en weke delen, doch op een plaats in dat kleine lichaampje waar niemand het ooit eerder zag.

 De beelden op het computerscherm, die ons lieten zien dat een tumor met de omvang van een pingpongbal bijna volledig zijn luchtweg had afgesloten. Het onderliggende verhaal dat het slechts een kwestie van een paar dagen had kunnen zijn.

 Kenric die slechts enkele uren na zijn operatie al lachend een ijsje at. Les één van de vele die hij ons nog zou leren, hier en nu, alles wat telt.

Vandaag is geen goede dag, ze horen er bij, ze laten ons het trauma herbeleven, maar herinneren ons er ook aan dat het echt was, dat die onwerkelijke jaren geen droom waren en dat die kleine grote man echt bij ons was… en nog steeds is.

2 thoughts on “5 jaar geleden namen we afscheid van ‘normaal’

  1. Wat een pakkende getuigenis … erg dat zoiets realiteit was , is en voor sommige koppels en hun grootste schat zal zijn.
    Iemand die dit zelf niet meemaakte kan zich onmogelijk inbeelden hoe diep dat bij een mama , een papa en gans hun omgeving groeven inslaat.
    Groeven die je na jaren misschien minder duidelijk ziet omdat ze zich door de tijd heen met stof vullen… tot je er op blaast en de groeven weer net zo diep zijn als op de dag van het gebeuren.
    Heel veel sterkte!! Dikke steunknuffel
    Lieve

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *